Venki Ramakrishnan is een in India geboren Brits-Amerikaanse structuurbioloog, verbonden aan het MRC Laboratory of Molecular Biology in Cambridge.
In 2009 kreeg hij de Nobelprijs voor Scheikunde, samen met Thomas Steitz en Ada Yonath, voor onderzoek naar de structuur en werking van het ribosoom, de eiwitfabriek van de cel.
Van 2015 tot 2020 was hij president van de Royal Society, en in 2012 werd hij geridderd.
In zijn boek Gene Machine (2018) vertelt hij het verhaal achter de ontrafeling van het ribosoom.
In Why We Die (2024) legt hij uit wat de biologie zegt over veroudering en dood: van DNA-schade en eiwitafval tot senescente cellen. Hij bespreekt ook wat er realistisch te verwachten is van longevity-onderzoek en waarschuwt voor hypes.
Voor longevity is hij een waardevolle, nuchtere stem: een topwetenschapper die het veld serieus neemt, maar overdreven beloftes kritisch bekijkt.
Wat je ermee kunt: de bewezen basis — niet roken, bewegen, goed eten en slapen — doet meer dan de meeste ‘anti-aging’-producten.