Sarcopenie

Uitleg

Iedereen verliest met de jaren wat spiermassa, meestal geleidelijk vanaf middelbare leeftijd. Van sarcopenie (Grieks voor ‘tekort aan vlees’) spreken artsen pas als het verlies groot genoeg is om als aandoening te tellen.

De Europese werkgroep EWGSOP2 herwerkte de definitie in 2019. Spierkracht staat daarin voorop: een lage kracht, bijvoorbeeld gemeten met een handknijptest of door hoe vlot iemand uit een stoel opstaat, is het eerste signaal. Een lage spiermassa bevestigt de diagnose; een trage stapsnelheid of verminderde fysieke prestatie wijst op een ernstiger vorm.

Sarcopenie hangt samen met een hoger risico op vallen, breuken, verlies van zelfstandigheid en ziekenhuisopname. Oorzaken zijn onder meer weinig beweging, te weinig eiwit en energie, chronische ziekten en veranderingen in hormonen en zenuwen.

In de wetenschappelijke literatuur komt krachttraining naar voren als de best onderbouwde manier om spierkracht en spiermassa te behouden of te verbeteren, vaak in combinatie met voldoende eiwit. Een diagnose en aanpak horen bij een arts of kinesitherapeut.