Professor aan het Departement Moleculaire Celbiologie van het Weizmann Institute of Science (Rehovot) en een van de grondleggers van de systeembiologie.
Bekend van ‘netwerkmotieven’, terugkerende bouwstenen in genetische netwerken, en van het handboek An Introduction to Systems Biology.
Past die aanpak toe op veroudering: het ‘saturating removal’-model stelt dat schade (zoals senescente cellen) steeds sneller aangemaakt wordt dan het lichaam ze kan opruimen, wat verklaart waarom ziekterisico met de leeftijd exponentieel stijgt.
In 2026 verscheen in Nature Aging een model van schade-ophoping dat verschillende verouderingspatronen tussen diersoorten verklaart, en schreef hij mee aan een analyse in Science die de erfelijkheid van levensduur op ongeveer 50% schat — veel hoger dan eerdere schattingen.
Werkt ook rond prediabetes, het immuunsysteem en stress, telkens met eenvoudige wiskundige modellen.
Relevant omdat zijn werk een helder kader biedt voor waarom ouder worden versnelt, en waar ingrepen het meest zouden kunnen opleveren — al blijven dit modellen die verder getest moeten worden.